شهید «ظهراب آقاجری» دوران کودکی را با وجود مادری با تقوا و پدری مومن و معتقد، اعمال و کردار خود را به آداب اسلامی و دینی آراست و نماز را به عنوان سرلوحه زندگی خود بنا نهاد. هر چند که کودک بود ولی رفتار و کردار بزرگان را پیشه خود کرد چراکه در خانواده‌ای بزرگ و با اصالت پرورش یافت.

شهید «بیژن غلامی نژاد» از غواصان کارآمد گردان کربلا لشکر ۷ ولیعصر (عج) بود که در نبرد‌های متعدد در خط مقدم با بعثیان متجاوز دوش به دوش دیگر رزمندگان اسلام جنگید.

شهید «عبدالحمید قاصد گماری» که فقر را احساس کرده بود، از هیچ کوششی در مناطق محروم محل تدریس کوتاهی نکرد و در این راه موفق شد کتابخانه و ورزشگاهی در آنجا تأسیس نماید و در راه اندازی آنها به طور جدی فعالیت نمود.

شهید «محمدعلی خدری نژاد» با معرفی فرماندهی کل سپاه به عنوان فرمانده سپاه شوشتر معرفی شد و با شروع جنگ تحمیلی در جنوب کشور سریعاً آماده سازی و آموزش نیرو‌های مردمی را آغاز و گروه‌های اولیه جهت دفاع به سوسنگرد اعزام کرد.

عشق شهید «عبدالکریم لرکی» به انقلاب و امام خمینی (ره) بسیار آگاهانه و ریشه دار بود و خود را سرباز امام و انقلاب می‌دانست و روح مقاومت و ایثار در وی موج می‌زد.

شهید «عبدالحمید تقی‌زاده بهبهانی» پس از دوران ابتدایی در مدرسه شاهد پیروز ادامه تحصیل داد، ولی، چون دیگر هم کلاسی هایش در مدرسه راهنمایی پیروز در دوران اول انقلاب فعالیت‌های چشمگیری داشتند و در همه راهپیمایی‌های علیه رژیم طاغوت شرکت داشتند، دامنه وسیع غیرت و مردانگی در وجودش شعله ور بود که تحصیل را رها کرد تا در راه انقلاب قدم بردارد.

شهید «علی حسنی پور» در اوج خفقان رژیم طاغوت برادران را توصیه به صبر و مژده پیروزی میداد؛ و یکی از سخنانش این بود: «ای برادران هراس به خود راه ندهید و بدانید این نهضت و قیام دو امتیاز دارد؛ یکی الهی بودن آن است و ریشه در آیات قرآن دارد و دیگری پشتیبانی و کمک مردم است پس تا خدا و مردم فداکار را داریم از دشمنان نمی‌هراسیم.»

شهید «منصور نوبر پور» اطاعت بی چون و چرا از حضرت امام خمینی (ره) را از واجبات دینی خود می‌دانست و با آغاز جنگ تحمیلی، داوطلبانه درخواست اعزام به میدان نبرد نمود و بار‌ها در مناطق عملیاتی مختلف حضور یافت.

سردار شهید «داوود دانایی» هیچ وقت بدون وضو با بسیجیان رو به رو نمی‌شد، طوری با آنها برخورد می‌کرد که رزمنده در اولین برخورد با او شیفته اخلاقش می‌شد، وی عاشقانه بسیجیان را دوست داشت.

شهید «اسکندر جاویدان» با تدبیر و درایت مردم را در منطقه صیدون به تظاهرات علیه رژیم منحوس پهلوی دعوت می‌نمود و فقر و محرومیت مردم از یک طرف و آگاهی‌هایی لازم انقلابی اسکندر از طرف دیگر موجب گردید که مردم از ظلم و بیداد رژیم منحوس پهلوی به تنگ آمده و با دل و جان دعوت ایشان را بپذیرند و در راهپیمایی شرکت کنند.