فرزند شهید روحانی مدافع حرم «صالح حسن‌زاده» با بیان خاطره‌ای از روز‌های حضور پدرش در جبهه مقاومت گفت: «یکی از فرماندهان حشدالشعبی پس از شهادت «شیخ صالح» به‌شدت گریه کرد و در پاسخ به همرزمانش، تواضع و پایبندی این شهید به نماز اول وقت حتی در سخت‌ترین شرایط عملیات را دلیل تأثر عمیق خود عنوان کرد.»

همکار شهید «سروش میرعالی» در خاطره‌ای از روز‌های جنگ دوازده روزه، از زمانی می‌گوید: «که سروش در شیفت کاری خبر تولد پسرش را شنید؛ پدری که دلش نمی‌آمد همکارش را تنها بگذارد و پیش از رفتن، برای او ناهار پخت. نام مهدیار را برای پسرش انتخاب کرد، اما دوست داشت فرزندش «شیر جنگی» و دلاور باشد.»

همرزم شهید مدافع حرم «علیرضا قنواتی» برایمان روایت می‌کند: «در حین عملیات آزادسازی، چندین خمپاره اطرافمان منفجر شد، اما هیچ آسیبی ندیدیم علیرضا با تعجب رو به من کرد و گفت: «احمد! چرا هرچه می‌زنند ما سالم می‌مانیم؟ از روزی که در سوریه با هم هستیم، هیچ‌کدام ترکش نخورده‌ایم؛ یا مشکل از توست یا از من!» من هم به شوخی جواب دادم: «حتماً مشکل از توست!»

همرزم شهید خدایی خراط نژاد برایمان روایت می‌کند: «چشم که چرخاندم، «خدایی» را دیدم با قبضه‌ای از آرپی‌جی در دست و کوله‌پشتی مالامال از موشک که سنگینی اش را به دوش می‌کشید. از دیدن چهره آشنای او دلگرم شدم و بی‌درنگ به سمتش دویدم. اما چند قدم مانده به رسیدن، نگاه‌ام به پاهایش گره خورد؛ پا‌هایی که پابرهنه بر خاک جبهه گام برمی‌داشتند. شگفت‌زده، جلوتر رفتم و دیدم بند پوتین‌های خاکی‌اش را گره زده و دور گردنش انداخته است.»

دوست شهید «محمد حسین ناجی» برایمان روایت می‌کند: «حسین به من سفارش کرد که حضرت سبزقبا رو فراموش نکنید چرا که من تا حالا هر مشکلی داشتم همین آقای بزرگوار برام گره ­اش رو باز کرده!»

همسر شهید مدافع حرم «علی‌محمد قربانی» روایت می‌کند: «حاجی پس از شکست محاصره نبل و الزهرا و آزادی این شهرهای قهرمان‌پرور، سجده شکر را بر روی پرچم مقدس ایران که همراه داشت به جای آورد و با شعف و غرور بر آن بوسه زد.»

یکی از هم کلاس‌های شهید «حسین خدایی» برایمان روایت می‌کند: «حسین مسائل را به صورت ذهنی و بدون استفاده از قلم و کاغذ محاسبه می‌کرد و پاسخ می‌داد. از نظر من حسین در ریاضیات یک جور‌هایی نابغه بود.»

لباس پاسداری برای مردان بی‌ادعا مدال بندگی بود، نه یک شغل؛ مدالی که با خود تعهدی سنگین به نام حفظ بیت‌المال و حق‌الناس داشت. شهید «عبدالحمید محمودنژاد» با همین نگاه زلال در روز‌های مرخصی حتی از خوردن ساده‌ترین ناهار پادگان هم پرهیز می‌کرد و می‌گفت: «زمانی مجاز به استفاده از سفره بیت‌المال هستم که رسماً در خدمت سپاه پاسداران باشم.»

خواهر شهید والامقام ناخدا سوم مهندس «سعید بارانی» برایمان روایت می‌کند: «وقتی در رشته دندانپزشکی دانشگاه جندی شاپور اهواز قبول شدم، داداش سعید آن قدر ذوق و شوق تمام وجودش را گرفته بود که از فرط خوشحالی در کل محل کارش شیرینی پخش کرده و با ذوق به همکارانش می‌گفت: «تنها خواهرم در رشته دندانپزشکی قبول شده است.»

یکی از دوستان پاسدار شهید «مهدی علیدادی» برایمان روایت می‌کند: «به همراه حاج مهدی در سطح شهر در حال تردد بودیم که ناگهان صدای ملکوتی اذان در فضا پیچید. به محض اینکه نوای اذان به گوش حاج مهدی رسید، رو به من کرد و با قاطعیتی همراه با شوق گفت: «اولین مسجدی که پیدا کنم، می‌رویم تا نماز را به جماعت بخوانیم.»